Verdriet;
Wanneer men weent
kent men u niet .
Een traan en men
ziet u niet.
Een kreet en
hoort u niet.
Waarom doet het zo ,n pijn
als niemand dan bij jou kon zijn.
Die je oppept en je troost
neen niemand ,
moeten allemaal ergens zijn.
verdriet moet je kunnen delen
wat kan het hun schelen.
T'is niet meer van deze tijd
zullen wel eens mailen.
Voelen zich ook zo rijk
maar thuis zijn ze alleen.
Dan is er geen één
die net als ik
zit te denken over hun verdriet
Kabloes
mama
Op deze dag lig je al langer in bed
Want je sloeber heeft iets klaar gezet
Voor al het werk ,leed en pijn
Hoef je vandaag niet triestig te zijn .
Vandaag is het moederdag
Ja je sloeber heeft aan jou gedacht
Heeft er heel speciaal
Vroeg voor opgestaan
Heeft zijn versje vanbuiten geleerd
Ook met zijn hart
een kadootje bedacht
Want vandaag zijn al zijn streken .
Toch weer snel vergeten
Ook al heb je hem veel geleerd
Toch deed hij het eens verkeerd
En dan was jij steeds klaar
Om hem te knuffelen eender waar
Ja je hartje ging steeds te keer
Als je dacht wat nu weer
Maar je hart is van goud
Ook al was hij een klein beetje stout
Want vandaag zeg hij met zijn eigen woorden
Mama ik hou van jou
Speelend met de golven
Een streeling voor het oog
De wind die kringen blaast
En kijk een regenboog
Twee zwanen voor eeuwig
Sterft de eene gaat de andere dood
Zo sierlijk wit
Haar lippen zo rood
Kijk een glinstering in haar ogen
Mischien wel een traan
Daar heel boven
De zon die voor de wolken staat
De vuurtoren in weer en wind
Op de rand van de oever
Blakend in het licht
Het schip dat zo zijn weg vindt
Met veel liefde kijkt ze me aan Is dit de lente ,zomer of herfst
Mischien de winter
Maar het voelt goed aan
Niemand kan begrijpen waarom
Wij veel pezier maken alom
Ze zeggen je hebt hen nooit gezien
ik zeg hen nee maar t’is mijn vriend
We maken veel plezier
En toch is hij niet hier
Mailen en chatten
Uitproesten van lachen
Tja mijn internet vriend
Mischien doen we samen iets
Mischien ook niet
Het blijft mijn vriend
We hebben veel aan elkaar
Dit nu al meer dan een jaar
Hebben veel gedeeld
Liefde pijn vriendschap en veel meer
Tja is en blijft mijn vriend
Snel eens kijken op de pc
Rap efffen naar wc
Ha hij is er weer
Mijn vriend
heb je een hart als een vuurtoren
die zo schijnt van het licht
heb jij zo een mooie glimlach
die steeds straalt op je gezicht
wil je die vuurtoren laten zien
aan heel veel van je vrienden
wil je hen ook aan hen tonen
hoe ze die lach kunnen vinden
dat licht en die glimlach
kon dit bij alle mensen komen
als dat zo is beste vrienden
het mooiste in onze dromen
van big ietie(deboeckecc@telenet.be)
Eens was ze mooi
Haar woorden vervaagd
Van dag op dag
De prins op het witte paard
Helemaal van slag
De lucht opgeklaard
Eindelijk weer gelukkig
En weer een glimlach
Een dag zonder zorgen
Zonder pijn en verdriet
En dat in één oogopslag
Ne schonen oude dag........
Oud mogen worden is een zegen,
maar ‘t zijn de jaren die wegen.
Het geheugen laat het weten,
men begint alles te vergeten.
’t Gehoor, ’t gezicht is aangetast,
en iedere beweging zorgt voor last!
Slapen zoals voorheen,
vergeet dit maar meteen.
Want slapeloze nachten,
dat staat u te wachten!
En, medicijnen die worden voorgeschreven,
dat is voor gans uw verder leven.
Begin maar iedere morgen,
met u goed te verzorgen!
U mag ook niet vergeten, wat u niet meer mag eten.
En voor het drinken, wat zal het zijn?
Altijd en alleen nog vogelwijn!
Over de vermoeidheid spreek ik niet,
het volstaat dat u ons goed beziet!
Trappen werden vroeger op en af gelopen,
nu is het eerder op en af gekropen!
Reizen, feesten, ‘t was een lust.
Nu zoekt men alleen nog rust!
Winkelen of wandelen, gaan
of lang recht blijven staan,
is ook al uit den boze,
’t zorgt voor pijn, ’t is artrose!
Dit alles en nog meer
Zorgt voor last en dat doet zeer!
Dit noemt men de schone ouden dag…
Laat mij even toe dat ik eens lach…
Ik heb thuis een potje
Op het potje staat 'verdriet'.
Ik doe er vaak verdrietjes in,
want als ze klein zijn ...
huil ik niet.
Steeds als er iets tegenzit
Er iets gebeurd wat ik niet wil
Open ik het potje,
Gooi het erin heel stil.
Maar gisteren was de laatste
Druppel iets te veel
Van al die stukjes klein verdriet
Kreeg ik een brok in mijn keel.
Mijn hand begon te trillen
Verdriet vloog met golven uit de pot
Een traan begon te rollen,
Ik voelde mij erg rot.
Een onbedaarlijk snikken
deed me trillen overal,
Ik zat echt tot mijn haren
In het diepste diepe dal
Het was met rood omrande ogen
Toen ik mijzelf weer rustig kreeg,
Opgelucht keek ik naar mijn potje
Het potje . Dat was leeg.
Dus zie je iemand lopen,
Rode ogen en heel bedeesd
Dan vraag je niets meer,
Dan weet je,
haar potje is pas vol geweest.
geschreven doorArinka Linders
